Svabodhasiddhiḥ
Erlangung des eigenen Bewusstseins
नमः सकलकल्याणमयकैवल्यदायिने ।
शिवाय शमिताशेषभवाध्वध्वान्तभानवे ॥१॥
Namaḥ sakalakalyāṇamayakaivalyadāyine |
Śivāya śamitāśeṣabhavādhvadhvāntabhānave || 1 ||
Verehrung sei (namaḥ) Śiva (śivāya), Der die Dunkelheit des gesamten Verlaufs des Saṃsāra erleuchtet und es so zum Frieden führt (śamita-aśeṣa-bhava-adhva-dhvānta-bhānave). Auf diese Weise schenkt Er Befreiung, die aus vollkommenem Glück besteht (sakala-kalyāṇa-maya-kaivalya-dāyine). || 1 ||
अशेषदर्शनावेशविशेषाधिविवर्जितम् ।
स्वसंवेदनसंवेद्यं स्वस्थं वन्दे परं शिवम् ॥२॥
Aśeṣadarśanāveśaviśeṣādhivivarjitam |
Svasaṃvedanasaṃvedyaṃ svasthaṃ vande paraṃ śivam || 2 ||
Ich verehre (vande) (jenen) Höchsten (param) Śiva (śivam), (Der) frei (ist) von all den unterschiedlichen Gedanken, die alle philosophischen Systeme durchziehen und mentales Leid verursachen (aśeṣa-darśana-āveśa-viśeṣa-ādhi-vivarjitam); Sein Verweilen im eigenen Selbst (sva‑stham) ist daher allein durch die eigene Erfahrung zu verwirklichen (sva-saṃvedana-saṃvedyam). || 2 ||
निरस्तकल्पनाजालविकल्पौघविघातिने ।
नमो ऽस्तु परमानन्दपदातीताय शम्भवे ॥३॥
Nirastakalpanājālavikalpaughavighātine |
Namo 'stu paramānandapadātītāya śambhave || 3 ||
Verehrung (namaḥ) sei (astu) Śambhu (śambhave), Der selbst den Zustand Höchster Glückseligkeit übersteigt (parama-ānanda-pada-atītāya) (, Der) die Flut der Gedanken auslöscht und so das Netz der Einbildung, das sie weben, auflöst (nirasta-kalpanā-jāla-vikalpa-ogha-vighātine). || 3 ||
जयन्त्यपारसंसारसारासारविभागदाः ।
कैवल्यज्ञानसंबोधहेतवश्शम्भवाङ्घ्रयः ॥४॥
Jayantyapārasaṃsārasārāsāravibhāgadāḥ |
Kaivalyajñānasaṃbodhahetavaśśambhavāṅghrayaḥ || 4 ||
Höchst erhaben sind (jayanti) die Füße Śambhus (śambhava-aṅghrayaḥ), die Befreiung von den Gegensätzen des endlosen Saṃsāra, wie „wertvoll“ und „wertlos“ schenken (apāra-saṃsāra-sāra-asāra-vibhāga-dāḥ) und so das Wissen um die Befreiung offenbaren (kaivalya-jñāna-saṃbodha-hetavaḥ). || 4 ||
मनो बुद्धिरहं प्राणास्तन्मात्रेन्द्रियजीवनम् ।
यं दृष्ट्वा विनिवर्तन्ते तमुपास्यमुपास्महे ॥५॥
Mano buddhirahaṃ prāṇāstanmātrendriyajīvanam |
Yaṃ dṛṣṭvā vinivartante tamupāsyamupāsmahe || 5 ||
Nachdem wir das Leben der Sinne und die feinstofflichen Elemente (tanmātra-indriya-jīvanam) erkannt haben (dṛṣṭvā), verehren wir (upāsmahe) das (tam), was (yam) verehrt werden muss (upāsyam); dann verschwinden (vinivartante) die Lebensenergien (prāṇāḥ), der Geist (manas), das Intellekt (buddhiḥ) und das falsche Ich (aham).
ममाहमितिहृद्ग्रन्थिच्छेदनैककृपाणिकाम् ।
स्पन्दास्पन्दकृतग्रासां नौम्यहं शुद्धसंविदम् ॥६॥
Mamāhamitihṛdgranthicchedanaikakṛpāṇikām |
Spandāspandakṛtagrāsāṃ naumyahaṃ śuddhasaṃvidam || 6 ||
Ich (aham) preise (naumi) das Reine Bewusstsein (śuddha-saṃvidam), das sowohl das Tun als auch dessen Abwesenheit verschlingt (spanda-aspanda-kṛta-grāsām) wie ein einzigartiger Dolch (eka-kṛpāṇikām), der die Knoten des Herzens (hṛd-granthi), bekannt (iti) als „mein“ (mama) und „ich“(aham), durchschneiden kann (chedana). || 6 ||
व्यपदेशविहीनस्य तत्त्वस्य कथनं कथम् ।
स्वसंवेदनसद्युक्त्या गम्यते यदि केनचित् ॥७॥
Vyapadeśavihīnasya tattvasya kathanaṃ katham |
Svasaṃvedanasadyuktyā gamyate yadi kenacit || 7 ||
Wie (katham) könnten Worte die Höchste Wirklichkeit ausdrücken (tattvasya…kathanam), die frei von Diskurs ist (vyapadeśa-vihīnasya), wenn (yadi) nur wenige (kenacit) und auch diese nur durch eigene Erfahrung erlangen (gamyate) – die somit allein als wahres Mittel zum Verstehen dient (sva-saṃvedana-sat-yuktyā)? || 7 ||
ज्ञानयोगोपदेशेन यस्य नाश्वासान्तरः ।
समाश्वासविहीनत्वात्कथं नैःश्रेयसं फलम् ॥८॥
Jñānayogopadeśena yasya nāśvāsāntaraḥ |
Samāśvāsavihīnatvātkathaṃ naiḥśreyasaṃ phalam || 8 ||
Ohne inneren Trost (na…āśvāsa-antaraḥ), der sich durch Unterweisungen über das Yoga des Verstehens offenbart (jñāna-yoga-upadeśena) und so zu spiritueller Erlösung führt (samāśvāsa-vihīnatvāt); wer könnte (yasya) die Frucht der Höchsten Glückseligkeit (nais-śreyasam) ernten (phalam), und wie (katham)? || 8 ||
उपेयप्राप्त्युपायो ऽयं स्वबोधे जागरूकता ।
स्वबोधजागरूकत्वान्निर्विभागा स्थितिर्मुनेः ॥९॥
Upeyaprāptyupāyo 'yaṃ svabodhe jāgarūkatā |
Svabodhajāgarūkatvānnirvibhāgā sthitirmuneḥ || 9 ||
Diese (ayam) Methode, das Ziel zu erreichen (upeya-prāpti-upāyaḥ), ist (nichts anderes als) „sich des eigenen Bewusstseins (sva-bodhe) gewahr zu sein“(jāgarūka-tā). Wenn man des eigenen Bewusstseins gewahr bleibt (sva-bodha-jāgarūka-tvāt), entsteht der ungeteilte (nirvibhāgā) Zustand (sthitiḥ) des Weisen (muneḥ). || 9 ||
उपायो नापरः कश्चित्स्वसत्तानुगमादृते ।
तामेवानुसरन्योगी स्वस्थो यः स सुखी भवेत् ॥१०॥
Upāyo nāparaḥ kaścitsvasattānugamādṛte |
Tāmevānusaranyogī svastho yaḥ sa sukhī bhavet || 10 ||
Es gibt keine (na...kaścit) andere (aparaḥ) Methode (upāyaḥ), als (ṛte) das Geheimnis der eigenen Existenz zu ergründen (sva-sattā-anugamāt). Wer (saḥ) nur (eva) dies (tām) anstrebt (anusaran), ist ein Yogī (yogī), der (yaḥ) glücklich (sukhī) wird (bhavet), wenn er fest in seinem eigenen Selbst verankert ist (sva-sthaḥ). || 10 ||
स्वसंकल्पपरामर्शाद्विशुद्धज्ञानसंश्रयात् ।
परमाह्लादलाभाच्च बोधैकघनता मुनेः ॥११॥
Svasaṃkalpaparāmarśādviśuddhajñānasaṃśrayāt |
Paramāhlādalābhācca bodhaikaghanatā muneḥ || 11 ||
Indem man seine eigenen Imaginationen ergreift (sva-saṃkalpa-parāmarśāt), sich auf die geläuterte Erkenntnis stützt (viśuddha-jñāna-saṃśrayāt) und (ca) schließlich die Höchste Glückseligkeit erlangt (parama-āhlāda-lābhāt), offenbart sich der Zustand des Weisen allein als reine Masse des Bewusstseins (bodha-eka-ghana-tā…muneḥ). || 11 ||
निगृहीते स्वसंकल्पे शक्तेः शक्तिमति स्थितिः ।
शक्तिशक्तिमतोरैक्यमित्युपेयं च योगिनाम् ॥१२॥
Nigṛhīte svasaṃkalpe śakteḥ śaktimati sthitiḥ |
Śaktiśaktimatoraikyamityupeyaṃ ca yoginām || 12 ||
Wenn die eigenen Imaginationen (sva-saṃkalpe) überprüft (und) zurückgehalten werden (nigṛhīte), kommt Śakti (śakteḥ) im Träger der Śakti --d. h. Śiva-- (śaktimati) zur Ruhe (sthitiḥ). Daher (ca) müssen Yogī-s (yoginām) die Einheit (aikyam…iti) von Śakti (und) dem Träger der Śakti --d. h. Śiva-- (śakti-śaktimatoḥ) anstreben (upeyam). || 12 ||
प्राप्ते स्वरूपविज्ञाने सन्त्यक्ते तत्त्वकञ्चुके ।
उद्योगकारणे कीर्णे मुक्तः स किल कथ्यते ॥१३॥
Prāpte svarūpavijñāne santyakte tattvakañcuke |
Udyogakāraṇe kīrṇe muktaḥ sa kila kathyate || 13 ||
Wenn das praktische Wissen um die eigene Essenzielle Natur (sva-rūpa-vijñāne) erlangt ist (prāpte) und die einschränkenden Hüllen (tattva-kañcuke) im Laufe der Zeit durch unermüdliches Bestreben (kīrṇe…udyoga-kāraṇe) vollständig abgelegt wurden (santyakte), wird man (saḥ) als „Mukta“ oder „Befreiter“ (muktaḥ) bezeichnet (kila…kathyate). || 13 ||
बोधमात्रे ग्रहः कार्यः सुप्रबुद्धेन चेतसा ।
तावद्यावत्स्वसामर्थ्यात्स्वनिष्ठः केवलो भवेत् ॥१४॥
Bodhamātre grahaḥ kāryaḥ suprabuddhena cetasā |
Tāvadyāvatsvasāmarthyātsvaniṣṭhaḥ kevalo bhavet || 14 ||
Man sollte mit vollkommen erwachtem (supra-buddhena) Intellekt (cetasā) beharrlich im Bewusstsein (bodha-mātre) verweilen (kāryaḥ…grahaḥ), bis (tāvat…yāvat) man aus eigener Kraft --d. h. mühelos-- (sva-sāmarthyāt) die ungestörte Ruhe im eigenen Selbst erlangt (kevalaḥ…sva-niṣṭhaḥ…bhavet). || 14 ||
सर्वदा सुप्रबुद्धस्सन्पश्यत्यात्मानमात्मना ।
द्रष्टुः स्वरूपसंस्थस्य किमन्यदवशिष्यते ॥१५॥
Sarvadā suprabuddhassanpaśyatyātmānamātmanā |
Draṣṭuḥ svarūpasaṃsthasya kimanyadavaśiṣyate || 15 ||
Vollkommen erwacht (supra-buddhaḥ) ist derjenige, der das Wahre (sat) Selbst (ātmānam) stets (sarva-dā...paśyati) durch das Selbst sieht (ātmanā). Was (kim) anderes (anyat) bleibt für einem solchen Sehenden (draṣṭuḥ) noch (zu tun) (avaśiṣyate), wenn Er in seiner eigenen Essenziellen Natur Ruht (svarūpa-saṃsthasya)? || 15 ||
सदैव सुप्रबुद्धत्वमेतावन्मनसः क्षयः ।
तत्क्षयाद्योगिनां सम्यक्साक्षात्कारो भवत्यलम् ॥१६॥
Sadaiva suprabuddhatvametāvanmanasaḥ kṣayaḥ |
Tatkṣayādyogināṃ samyaksākṣātkāro bhavatyalam || 16 ||
Daher (etāvat) schaltet der Zustand vollkommener Erleuchtung (supra-buddha-tvam) den Geist (manasaḥ) beständig (sadā…eva) aus (kṣayaḥ). Wenn er ausgeschaltet ist (tat-kṣayāt), werden Yogī-s fähig (yoginām), die Vollkommenheit vor ihren eigenen Augen wahrzunehmen (samyak-sākṣātkāraḥ…bhavati…alam). || 16 ||
पर्यावृत्तः स्वसंवित्तौ वर्तते यस्त्वभेदतः ।
स सम्राड्योगयुक्तानामज्ञानध्वान्तभास्करः ॥१७॥
Paryāvṛttaḥ svasaṃvittau vartate yastvabhedataḥ |
Sa samrāḍyogayuktānāmajñānadhvāntabhāskaraḥ || 17 ||
Jemand (saḥ), der (yaḥ…tu) sich seinem eigenen Bewusstsein (sva-saṃvittau) zuwendet (paryāvṛttaḥ) und dort ohne Unterscheidung (abhedataḥ) verweilt (vartate), kann die Dunkelheit der Unwissenheit für diejenigen erhellen (ajñāna-dhvānta-bhāskaraḥ), die sich dem Yoga verschrieben haben (yoga-yuktānām); und ist folglich ihr Meister (samrāṭ). || 17 ||
स्वरूपानुभवाह्लाददशातीतेन्दुसंस्थितिः ।
अवाप्तव्यं किमस्तीह क्षीणान्तःकरणस्य मे ॥१८॥
Svarūpānubhavāhlādadaśātītendusaṃsthitiḥ |
Avāptavyaṃ kimastīha kṣīṇāntaḥkaraṇasya me || 18 ||
Da ich fest in jenem Nektar verankert bin, der sogar jenen Zustand übertrifft, in dem Freude hervorbricht, wenn ich meine eigene Essenzielle Natur unmittelbar wahrnehme (sva-rūpa-anubhava-āhlāda-daśa-atīta-indu-saṃsthitiḥ), was bleibt (asti) mir (me) dann noch (kim) in dieser Welt (iha) zu erreichen (avāptavyaṃ), wenn die Tätigkeit meiner inneren psychischen Organe vollständig zum Erliegen gekommen ist (kṣīṇa-antaḥ-karaṇasya)? || 18 ||
स्वपरिज्ञप्तिविश्रान्ती सुदृढे यस्य सुस्फुटे ।
तस्य वृत्तिविमुक्तस्य भवेत्केवलताचिरात् ॥१९॥
Svaparijñaptiviśrāntī sudṛḍhe yasya susphuṭe |
Tasya vṛttivimuktasya bhavetkevalatācirāt || 19 ||
Für denjenigen (tasya), der (yasya) von Schwankungen befreit ist (vṛtti-vimuktasya) (und für den folglich) die Verwirklichung seines Selbst (sva-pari-jñapti…) kristallklar ist, (susphuṭe) während seine Verankerung Darin (…viśrāntī) unerschütterlich ist (sudṛḍhe), offenbart sich (bhavet) in kurzer Zeit (acirāt) das Alleinsein (kevala-tā). || 19 ||
ग्राह्यग्रहणसंस्कारतिरस्कारैकचेतसाम् ।
योगिनां स्वात्मनिष्ठानां मोक्षलक्ष्मीर्न दुर्लभा ॥२०॥
Grāhyagrahaṇasaṃskāratiraskāraikacetasām |
Yogināṃ svātmaniṣṭhānāṃ mokṣalakṣmīrna durlabhā || 20 ||
Für jene Yogī-s (yoginām), die in ihrem eigenen Selbst ruhen (sva-ātmā-niṣṭhānām), da ihr Herz die Eindrücke sowohl der Wahrnehmung als auch ihres Objekts verzehrt (grāhya-grahaṇa-saṃskāra-tiraskāra-eka-cetasām), ist der Reichtum der Befreiung (mokṣa-lakṣmīḥ) nicht (na) schwer zu erlangen (durlabhā). || 20 ||
लब्धा स्वरूपविश्रान्तिर्निर्वृत्ता क्लेशसन्ततिः ।
ग्राह्यग्राहकता भग्ना स्वरूपस्थोऽ स्मि संस्थितः ॥२१॥
Labdhā svarūpaviśrāntirnirvṛttā kleśasantatiḥ |
Grāhyagrāhakatā bhagnā svarūpastho' smi saṃsthitaḥ || 21 ||
(Daher reflektieren sie folgendermaßen:)
Sobald ich in meiner eigenen Essenziellen Natur (svarūpa-viśrāntiḥ) zur Ruhe gekommen war (labdhā), fand die Kontinuität der Leiden (kleśa-santatiḥ) ein Ende (nirvṛttā); der Gegensatz zwischen Subjekt und Objekt (grāhya-grāhaka-tā) löste sich auf (bhagnā); (und) ich (asmi…saṃsthitaḥ) verweile fest in meiner eigenen Essenziellen Natur (sva-rūpa-sthaḥ). || 21 ||
अभेदबोधसंबोधस्वरूपानुभवस्थितिम् ।
व्युत्थितः सन्निरुद्धो वा लभते यः स तत्त्ववित् ॥२२॥
Abhedabodhasaṃbodhasvarūpānubhavasthitim |
Vyutthitaḥ sanniruddho vā labhate yaḥ sa tattvavit || 22 ||
Ob Er sich (nun) mit weltlichen Angelegenheiten befasst (sam-ni-ruddhaḥ-vyutthitaḥ) oder (vā) fest in der unmittelbaren Erfahrung Seiner eigenen Essenziellen Natur ruht, die als nicht-differenziertes Gewahrsein erstrahlt (abheda-bodha-saṃbodha-sva-rūpa-anubhava-sthitim...labhate), Er (saḥ…yaḥ) ist der Kenner der Wirklichkeit (tattva-vit). || 22 ||
यस्य सर्वास्ववस्थासु स्वस्थितिर्नैव लुप्यते ।
तस्य किं नाम कुर्वन्ति शास्त्रभ्रमणविभ्रमाः ॥२३॥
Yasya sarvāsvavasthāsu svasthitirnaiva lupyate |
Tasya kiṃ nāma kurvanti śāstrabhramaṇavibhramāḥ || 23 ||
Was (kim…nāma) können die Verwirrungen, die durch das Umherirren in den Schriften entstehen (śāstra-bhramaṇa-vibhramāḥ), jenem (tasya) wahrhaft anhaben (kurvanti), dessen (yasya) Verweilen (sva-sthitiḥ) im eigenen Selbst unter keinen (na…eva) Umständen (avasthāsu) jemals (sarvāsu) verschwindet (lupyate)? || 23 ||
विगलितसदसद्विकल्पसदसद्भ्रमजनितमोहमुक्तात्मा ।
जीवन्नपि जनमध्ये विगतभयः सर्वदा योगी ॥२४॥
Vigalitasadasadvikalpasadasadbhramajanitamohamuktātmā |
Jīvannapi janamadhye vigatabhayaḥ sarvadā yogī || 24 ||
Ein Yogī (yogī) ist jemand, der stets frei von Angst (vigata-bhayaḥ) bleibt (sarva-dā), selbst wenn (api) er unter gewöhnlichen Menschen (jana-madhye) lebt (jīvat). (Denn,) wenn sich seine Gedanken über „Sein“ und „Nichtsein“ auflösen, ist er von der Illusion, die aus der Verwirrung bezüglich „Sein“ und „Nichtsein“ entsteht, befreit (vigalita-sat-asat-vikalpa-sat-asat-bhrama-janita-moha-mukta-ātmā). || 24 ||
निरस्तकरणो येन समाधिः सेवितः सकृत् ।
परः साक्षात्कृतस्तेन चरितार्थेन योगिना ॥२५॥
Nirastakaraṇo yena samādhiḥ sevitaḥ sakṛt |
Paraḥ sākṣātkṛtastena caritārthena yoginā || 25 ||
Ein Yogī (yoginā…tena), der sein Ziel erreicht (carita-arthena), ist jener, der plötzlich (sakṛt) in den Samādhi (samādhiḥ) eintritt (sevitaḥ), der die gewöhnlichen Sinne übersteigt (nirasta-karaṇaḥ) und den Höchsten Seinszustand (paraḥ) vor seinen Augen (sākṣāt-kṛtaḥ) offenbart (yena). || 25 ||
अहमात्मन्यसम्भिन्नः संगृह्य स्वप्रयत्नतः ।
प्रबुद्धः स्यात्स्वनिष्ठः सन्यावत्सादाशिवद्युतिः ॥२६॥
Ahamātmanyasambhinnaḥ saṃgṛhya svaprayatnataḥ |
Prabuddhaḥ syātsvaniṣṭhaḥ sanyāvatsādāśivadyutiḥ || 26 ||
Was man durch eigene Anstrengung (sva-prayatnataḥ) fest begreifen muss (saṃgṛhya), ist die Wahrheit, dass das Selbst sich nicht von „Aham“, also „Ich bin“(aham…ātmani), unterscheidet (asambhinnaḥ). Hat man (diese Tatsache) erkannt (prabuddhaḥ), sollte man einfach (syāt) in seinem Selbst (sva-niṣṭhaḥ) verweilen (san), bis (yāvat) die Ewige Herrlichkeit Śivas zum Vorschein kommt (sādā-śiva-dyutiḥ). || 26 ||
निरस्तसर्वार्थनिरंशवृत्तिर्ज्ञानी सकृत्स्वात्मनि लब्धलाभः ।
सम्यङ्निबोधैकपरः स्वनिष्ठः स्वकञ्चुकं हन्त जहाति योगी ॥२७॥
Nirastasarvārthaniraṃśavṛttirjñānī sakṛtsvātmani
labdhalābhaḥ |
Samyaṅnibodhaikaparaḥ svaniṣṭhaḥ svakañcukaṃ hanta jahāti
yogī || 27 ||
Ein Jñānī (jñānī) ist jemand, der sein eigenes Selbst (sva-ātmani) bereits spontan (sakṛt) als eine ungeteilte Aktivität, in der sich die Objektivität fortwährend auflöst (nirasta-sarva-artha-niraṃśa-vṛttiḥ), erkannt hat (labdha-lābhaḥ).
Ein Yogī, oh (yogī…hanta)!, ist jemand, der in seinem eigenen Selbst ruht (sva-niṣṭhaḥ) und einzig an der vollständigen Erleuchtung interessiert ist (samyak-nibodha-eka-paraḥ). (Um dies zu erreichen), legt er seine eigenen Hüllen der Begrenzungen (sva-kañcukam) ab (jahāti). || 27 ||
वागनुभवसद्युक्तिर्यस्यास्ति निरन्तरं स्वसंवित्तौ ।
तस्योपदेशकरणं युक्तं शिष्येषु बोधनं सम्यक् ॥२८॥
Vāganubhavasadyuktiryasyāsti nirantaraṃ svasaṃvittau |
Tasyopadeśakaraṇaṃ yuktaṃ śiṣyeṣu bodhanaṃ samyak || 28 ||
Die Unterweisungen (upadeśa-karaṇam) dessen (tasya), dessen (yasya) korrekte Argumentation, das in direkter Erfahrung verwurzelt ist, aus der ständigen Gegenwart (der Göttin) der Sprache (vāk-anubhava-sat-yuktiḥ…nirantaram…asti) in seinem Bewusstsein (sva-saṃvittau) aufsteigt, sind vollkommen (samyak) geeignet (yuktam), Schüler (śiṣyeṣu) zu erleuchten (bodhanam). || 28 ||
नैर्वासन्यात्स्वसंबोधात्त्यागादाशाभिमानयोः ।
सदसत्पदविच्छेदान्न पुनर्विग्रहग्रहः ॥२९॥
Nairvāsanyātsvasaṃbodhāttyāgādāśābhimānayoḥ |
Sadasatpadavicchedānna punarvigrahagrahaḥ || 29 ||
Für jemanden, der zu seinem eigenen Selbst erwacht ist (sva-saṃbodhāt) und dessen Erwachen, aufgrund von Verzicht (tyāgāt) auf Erwartungen und Stolz (āśā-abhimānayoḥ) frei von Eindrücken ist (nairvāsanyāt) und die Vorstellungen von „Sein“ und „Nichtsein“ durchtrennt sind (sat-asat-pada-vicchedāt), entsteht keine (na) weitere Verkörperung (punar…vigraha-grahaḥ). || 29 ||
आश्वस्तान्तःकरणः क्षीणविकल्पः स्वरूपलाभरतः ।
स्वानुभवामृततृप्तः कैवल्यं याति चरितार्थः ॥३०॥
Āśvastāntaḥkaraṇaḥ kṣīṇavikalpaḥ svarūpalābharataḥ |
Svānubhavāmṛtatṛptaḥ kaivalyaṃ yāti caritārthaḥ || 30 ||
Derjenige, dessen Gedanken zerstört sind (kṣīṇa-vikalpaḥ) und dessen innere psychische Organe dankbar sind (āśvasta-antar-karaṇaḥ), während er sich an der Verwirklichung seiner essenziellen Natur erfreut (svarūpa-lābha-rataḥ); (und der folglich) mit dem Nektar zufrieden (ist,) der aus der unmittelbaren Erfahrung seines Selbst tropft (sva-anubhava-amṛta-tṛptaḥ); erreicht (yāti) Befreiung (kaivalyam) und erreicht so sein Ziel (als Yogī) (carita-arthaḥ). || 30 ||
इत्थमुपेयप्राप्तौ विगतमला चित्प्रकाशिका सत्या ।
कैवल्यभूतिजननी स्वबोधसिद्धिर्मया गदिता ॥३१॥
Itthamupeyaprāptau vigatamalā citprakāśikā satyā |
Kaivalyabhūtijananī svabodhasiddhirmayā gaditā || 31 ||
Indem ich das Ziel auf diese Weise (ittham) erreichte, (upeya-prāptau) verfasste (gaditā) ich (mayā) das „Svabodhasiddhi oder die Erlangung des eigenen Bewusstseins“(sva-bodha-siddhiḥ), das aus der Gegenwart der Befreiung hervorging (kaivalya-bhūti-jananī). Es beleuchtet getreu, was Bewusstsein ist (satyā…cit-prakāśikā), denn Es ist frei von Unreinheit (vigata-malā). || 31 ||
Kaivalyabhūtijananī kann auch als „das Svabodhasiddhiḥ wurde von Bhūti verfasst, nachdem er die Befreiung erlangt hatte“ übersetzt werden.
येनोपदेशेन न लब्धलाभो भवत्यलं संशयदोषमुक्तः ।
तेनोपदेशेन न संशयेन किं नाम कुर्याद्बहुशास्त्रपाठी ॥३२॥
Yenopadeśena na labdhalābho bhavatyalaṃ saṃśayadoṣamuktaḥ |
Tenopadeśena na saṃśayena kiṃ nāma
kuryādbahuśāstrapāṭhī || 32 ||
Was (kim…nāma) kann jemand, der sich in vielen Schriften gut auskennt (bahu-śāstra-pāṭhī), wirklich erreichen (kuryāt), und wie kann er (bhavati…alam) durch jene Lehren (tena…upadeśena…upadeśena), die (yena) noch nicht zur Verwirklichung geführt haben (na…labdha-lābhaḥ), jemals von dem Makel des Zweifels befreit werden (na…saṃśayena…saṃśaya-doṣa-muktaḥ)? || 32 ||
अशेषकृतमङ्गलं विविधकर्मदावानलं
स्वरूपपददर्शकं सकलकल्पनावर्जितम् ।
समस्तसुखमन्दिरं विविधदुःखमूलच्छिदे
नमाम्यसमसुन्दरं गुरुमुखोपदिष्टं शिवम् ॥३३॥
Aśeṣakṛtamaṅgalaṃ vividhakarmadāvānalaṃ
svarūpapadadarśakaṃ sakalakalpanāvarjitam |
Samastasukhamandiraṃ vividhaduḥkhamūlacchide
namāmyasamasundaraṃ gurumukhopadiṣṭaṃ śivam || 33 ||
Ich verneige mich (namāmi) vor Śiva (śivam), der Wonne der ganzen Welt (aśeṣa-kṛta-maṅgalam), dem Verzehrenden Feuer der vielfältigen Taten (vividha-karma-dāvānalam), das die eigene Essenzielle Natur erleuchtet (svarūpa-pada-darśakam). Er ist frei von der Vielfalt der Imaginationen (sakala-kalpanā-varjitam), und Er ist der Tempel der Allesdurchdringenden Freude (samasta-sukha-mandiram) und Unvergleichlicher Schönheit (asama-sundaram), wenn Er die verschiedenen Leiden entwurzelt (vividha-duḥkha-mūla-cchide); so wie der Mund des Gurus Ihn mich gelehrt hat (guru-mukha-upadiṣṭam). || 33 ||
॥इति श्रीभट्टभूतिविरचिता स्वबोधसिद्धिस्समाप्ता॥
|| Iti śrībhaṭṭabhūtiviracitā svabodhasiddhissamāptā ||
Dieses (iti) „Svabodhasiddhiḥ“ (sva-bodha-siddhiḥ) oder „Das Erlangen des eigenen Bewusstseins“, verfasst vom höchst verehrten Bhūti (śrī-bhaṭṭa-bhūti-viracitā), ist vollendet (samāptā). ||
Sanskrit Quelle:
Göttingen Register of Electronic Texts in Indian Languages
Transliteration: Jürgen Hanneder